بچه های دولت آباد

 گمنامی درد غربت همراه با افتخار ...گمنامی فقط برای شهرت پرستها دردآور است وگرنه همه اجرها در گمنامی است.    شهید آوینی به بهانه شهدای گمنام که می آیند ....تو را چه بخوانم ... شهید ... ایثارگر.... برادر... گمنام ... نام آور .... نمیدانم اصلا برایتان فرقی می کند که چه خطاب شوید ... آوازه این شهر و دیار باشید یا چونان این همه سال غربت مدفون در دل خاک ... رفته از یادها .... دور از هیاهوی مردم این زمانه .....آن زمان که سربند بستی بر پیشانی ... و بر پیراهنت نوشتی که میروی  انتقام سیلیزهرا (س) بگیری ... می دانم که خیلی خیلی چیز ها را در این شهر هزار رنگ ،برای برای اهلش گذاشتی و رفتی ... درست است که از خون سرخ تو و گمنامی تو خیلی کسان امروز صاحب خانه سبز و شهرت خاص شدند ولی می دانم این نیز در هدفی که انتخاب کردی موثر نبود ... شما میدانستید که بعد از غلطیدن در خون پاکتان خواهند بود کسانی که به جای در پیش گرفتن راه شما ... راه مسند و قدرت و شهرت را خواهند پیمود ...حتی به قیمت استفاده ابزاری از نام و عکس شما ....البته تا شرایط برایشان چطور باشد ... اگر دنیایشان با شما به خطر افتد چه راحت پا در روی یاد و نام شما خواهند گذاشت ... دلم پر است  از این همه بی وفایی... شما که با تمام وجود از جان و مال و همه تعلقات خود گذشتید و سالهای سال در خاک غریبی گمنام ماندید ... حال که آمدید اگر چه شادی بخش دل انبوهی از مردم شدید ... ولی هستند کسانی که به صد بهانه و عذر به پابوستان نمی آیند .... امان از بی وفایی ... از نمک نشناسی ... اگر چه بهتر است ... که ساحت مقدستان به وجود اینان آلوده نشود .... شما پاک هستید و پاکان را پذیرا ... شما سمبل مظلومیت حیدر(ع) و فاطمه بچه های دولت آباد...